Hieronder kun je het verhaal lezen van Katharina. Zij is op het moment van schrijven een aantal maanden bij mij onder begeleiding om weer grip te krijgen op haar eetbuien want zij wil graag gebruik maken van afvalmedicatie om aan haar gezondheid te werken. Ze beschrijft hoe mijn aanpak voor haar in korte tijd al veel effect heeft (en dat is nog zonder de medicatie!)
“In februari 2025 ben ik gestart bij GLI en volg dat nu ruim een jaar. GLI is een verplicht onderdeel richting vergoeding van afslank medicatie en ook een goede start van een nieuw leven. Zelf in het midden gaan staan en de controle terug pakken.
Bij GLI worden verschillende onderwerpen besproken, veel weet ik wel al en soms pik ik nog wat nieuws op.
Na 7 maanden, in augustus 2025, ben ik naar de huisarts gestapt, omdat ik merkte dat het nog steeds niet echt goed ging met me. Toen ik dat aangaf werd ik doorverwezen naar De Leefstijlinternist; Joyce Arnoldus.
In oktober 2025 had ik een gesprek en dat ging voorspoedig. Ik had geen verwachtingen, dus dat maakte het al een stuk makkelijker! Ze was heel aardig en begripvol, dat vond ik erg fijn!
Ik werd gewogen, als een zak aardappelen in de supermarkt. Een startgewicht, meer is het nog niet.
Zij had mij twee taken gegeven, voor als ik ooit afslank medicatie zou willen gebruiken:
- Meer bewegen, bijvoorbeeld naar de sportschool en niet alleen thuis met de Nintendo Switch.
- En grip op mijn eetbuien krijgen, wat mogelijk zou zijn bij de EetbuiPraktijk bij Anna in Broek op Langedijk.
Ik kwam met frisse moed uit het gesprek en ging de volgende dag gelijk aan de slag. Mij leek het verstandig om bij de eetbuien te beginnen, dat vond ik mijn grootste probleem; mijn obsessie met eten. Kan ik dat zo noemen?
Ik kan best toegeven dat eten een lichte obsessie voor me was, en dat ik dat zo snel mogelijk moest aanpakken. Ik stond overal open voor, omdat ik het al zo lang probeer en het steeds weer niet lukt. Daar was ik nou wel eens klaar mee!!
Een week later had ik een afspraak bij Anna en wat was dat een eye-opener, het leek wel meteen effect op mij te hebben.
Ik zal het geen magie noemen, maar zo voelde het bijna wel! Alsof iets in mij wakker werd geschut. Een groezelig, klein poppetje in mijn hoofd dat wakker werd gemaakt na een lange, diepe slaap, ineens weer kon ademhalen en gelijk aan het werk is gegaan. Die op de fiets is gestapt, is gaan trappen en heeft niet meer achterom gekeken.
Anna vertelde mij dat ik alles mocht eten, alles wat ik lekker vind.
Geen dieet, geen regels, maar eten wat ik lekker vind.
Oke, oke, oke, dus ik hoef dat ene gangpad in de supermarkt niet te vermijden? Of die ene reep chocola te laten liggen? Of dat bakje chips op een verjaardag niet te negeren?
Dat klopt. Sterker nog, als je chocola lekker vindt en je verbiedt jezelf dat te eten. Wat gebeurt er dan? Dan lijkt het elke keer weer alsof je een gouden wikkel van Wonka vindt, en dat is zeldzaam. De chocola wordt een soort magisch middel, het wordt steeds lekkerder. Je mag het van jezelf niet, maar als je besluit het dan toch een keer te nemen voel je je daarna meteen schuldig en beroerd. Dan verdwijnt die gouden wikkel als sneeuw voor de zon. Dat is geen fijn gevoel.
Dat kan dus anders! Op het moment dat je alles mag eten, wordt het minder bijzonder en vervalt de magie rondom dat product. Het is nog wel lekker, maar je wilt het niet altijd.
Je maakt zelf de keuze wanneer je het wil nemen.
Mijn nieuwe motto is dan ook dit:
“Het hoeft niet vandaag, want het mag ook morgen.”
Dat heeft mij al veel geholpen en zo is er voor mij dan ook al een hoop veranderd…
Boodschappen doen werd meteen al heel stuk makkelijker, ik hoef dat gangpad niet meer te vermijden. Ik kan er gewoon langs lopen zonder iets te willen of moeten kopen. Het is geen obsessie meer.
Ik heb dan ook veel in huis, bij de hand, zodat ik elke keer weer de keuze kan maken om het wel of niet te nemen. Chips, chocola, koekjes, verschillende brood beleg, snoep. Het ligt er gewoon.
Voor kerst 2025 had ik drie repen melk chocolade in huis gehaald, voor een baksel. Ik had er uiteindelijk maar twee nodig en de derde ligt nu nog steeds in de kast (maart 2026).
Ik eet niet meer 5 broodjes, omdat ik zo nodig al het brood beleg bij de lunch wilde eten. Die tijd is voorbij. Dat broodje pindakaas kan ik gerust een andere dag van genieten.
Een hele zak chips? Dat was toen!
Nu heb ik genoeg aan een bakje.
Dit is voor mij allemaal pure winst en daar ben ik mega trots op!
Na meerdere sessies met Anna, duidelijke herhalingen en prettige gesprekken, heb ik al veel overwonnen, maar ik ben er nog niet helemaal en kan haar hulp nog goed gebruiken.
Dat wat ik tot nu toe heb bereikt had niet gekund zonder Anna, en daar ben ik haar mega dankbaar voor! Iedereen, die met hetzelfde probleem rondloopt, kan ik echt aanraden dit traject te volgen, want het werkt echt.”
Mocht je meer willen lezen van Katharina? Zij heeft een eigen blogpagina waar ze regelmatig wat nieuws deelt! Klik dan HIER.